Дар сафар ба Тоҷикистон пайвастани миқёсҳои гуногун ҷолиб аст: манзараи васеи кӯҳӣ, гардиш дар шаҳр ва нигоҳи бодиққат ба як ашё дар осорхона. Аз мавзӯи бароятон наздик оғоз кунед ва сафарро дар атрофи он созед. Он гоҳ ҳар рӯзи нав идомаи шиносоӣ мешавад ва ба хотираҳои шумо маънои бештар мебахшад.
Боғи миллии Тоҷикистон манзараҳои баландкӯҳи Помирро муаррифӣ мекунад. Саразм бо мероси бостоншиносии кишвар ва робитаҳои барвақти байни минтақаҳо шинос менамояд. Ҳар ду объект ба Рӯйхати мероси ҷаҳонии ЮНЕСКО дохил шудаанд. Онҳо барои омӯхтани табиат ва гузашта нуқтаҳои гуногуни оғозанд.
Ба ритми роҳ гӯш диҳед
Байни марҳилаҳои масир вақт гузоред. Бо роҳбалади маҳаллӣ муҳокима кунед, ки чӣ дидан мехоҳед ва кадом суръат бароятон муносиб аст. Барои сафари кӯҳӣ шароити воқеии роҳ, дастрасии мавсимӣ ва душвории масири интихобшударо муайян намоед. Пешакӣ фикр кардани ҷойҳои таваққуфи ором муфид аст.
Дар маконҳои бостоншиносӣ аз гузаргоҳҳои иҷозатдодашуда равед ва бозёфтҳоро дар ҷойи худ гузоред. Ҳангоми мулоқот бо одамон барои навор ё акс иҷозат пурсед ва фазои шахсиро эҳтиром кунед. Номҳо ва ҳикояҳои шунидаро нависед: ин ҷузъиёт пас аз бозгашт ҳам хотираи сафарро зинда нигоҳ медоранд.
